Een documentaire over het ontstaan van hiphop? Ik zie je denken; ‘Dus? Vertel me iets dat ik niet ken en kom dan terug.’
Sure, ook deze documentaire gaat je dingen vertellen die je al lang weet. Sure je weet hoe het allemaal begon met twee draaitafels en een microfoon. Verhaaltjes over hoe tof we vroeger wel niet stonden te freestylen op de straathoek en hoe we het allemaal ontzettend real hielden. Voor de verrijking van je kennis hoef je deze docu zeker niet te checken.
Wel kijk je ‘m als je anderhalf uur wil genieten van hiphop’s finest. Werkelijk elke relevante artiest uit het spelletje van de jaren ‘90 komt aan het woord. Denk dus beelden van een jonge Diddy, van Biggie net voor zijn dood en van Nas toen hij nog nasty was.
Het vertellen van het hiphop verhaal middels het interviewen van de legendes involved werkt belachelijk goed en maakt dat ze best wel diep kunnen gaan op de betekenis en invloed van het genre. Knap ook hoe ze prima in het midden blijven tussen een hiphop-is-een-blessing en een hiphop-is-een-curse houding. Must see!
Ondanks de vrij clichematige types die zich vaak en graag met de film associeren heb ik lobi voor de film Scarface. Het is er zo eentje die je kan blijven kijken.
Tony Montana is de ultieme gewetenloze badguy en een rolmodel voor migranten wereldwijd met een visie op succes by all means necessary. Al Pacino is natuurlijk vaak geimmiteerd maar never overtroffen in zijn rol als villain. Voor de nieuwe Tim Oliehoek productie Pizzamaffia kan jij het proberen. Check de website en stuur jouw castingviddy in.
De laatste tijd wordt mijn stijl vooral gedomineerd door overhemden. Dat is een beetje jammer, vooral op die dagen van zon maar te weinig warmte, van die dagen waarop je eigenlijk gewoon geen jas meer wilt rocken maar het nog wel so so koud is. VAN DIE DAGEN DIE ER EINDELIJK WEER AAN ZITTEN TE KOMEN. Dan is een goede crewneck een oplossing.
Ik kwam via Selectism bovenstaande dime van YMC tegen. Niet alleen is die stof prachtig, op een hele elegante wijze is dat stukje suede waar je je geweer tegenaan houdt als je op hertjes jaagt in balans gebracht met een zakje.
Hertjes jagen? YMC heeft dat practische stukje suede natuurlijk gewoon van merkjes als Pendleton of Woolrich overgenomen. Maar waar het voor een Pendleton shirts praktisch is, is het voor YMC natuurlijk een gimmick, een stukje authenticiteit nabootsen en een trendje volgen.
Dat doet voor mij best wel afbreuk aan hoe graag ik een dergelijk shirt wil hebben. Raar eigenlijk, want hoe authentiek een product wel of niet is doet natuurlijk helemaal geen afbreuk aan hoe mooi een product wel of niet is, het zegt hooguit wat over het motief van het merk dat het maakt.
Vandaag is The Notorious BIG precies 13 jaar dood. Een goede reden voor peoples om een ode aan deze bazige rapper te eren in de vorm van een post, radioshow of gewoon een Tweetje.
Mister Cee maakte na zijn dood een mixtape welke door veel criticasters als de beste Biggie tribute mixtape ever wordt beschouwd. Cee focussed zich niet op de hits en classics, maar juist op de guest appearances, freestyles en het rauwe unreleased materiaal. Die Madison Square Garden freestyle met Pac ken je misschien wel, die stond als eerst op deze joint.
Nou kan je natuurlijk bezig blijven en daarom besteed ik normaal never aandacht aan dode rappers (op hun verjaardag of sterftedag), dit is echt heel tof. Enjoy!
Homie Carmen is redelijk tof als het aankomt op het ontdekken van obscure indie-bandjes. Daar heb ik niet direct voorbeelden van maar zij is wel degene die me een paar jaar te laat voorstelde aan de Yeasayers, dank je daarvoor nog.
Gister wees ze me op de band met de vrij bizarre naam Dag För Dag. De stevige, maar lome en dromerige sound van dit Zweedse drietal is niet super vernieuwend maar dat hoeft ook niet altijd. Je kan er op dansen (of met je hoofd dijnen, wat jij wilt) en bovenstaande video zet de juiste sfeer neer. Hieronder nog een track die het waarderen waard is, enjoy:
Sharon-Jane Dompig is één van de meest talentvolle fotografes die ik ken. Haar kwaliteit zit hem niet alleen in het foto’s schieten maar ze bemoeit zich met alles wat er in een shot gebeurt. Ze is naast fotograaf erg big op styling en vintage gear waardoor ze een soort compleet beeld weet te vatten en al haar foto’s ware kunstwerkjes worden met een totaal eigen identiteit.
Samen met haar model Naomi Webster maakte ze een korte serie waar bovenstaande shots maar ook deze video onderdeel van zijn. Het doet mij qua feel en look erg Sade-ish aan en dat is een groot compliment want ik heb een big crush op Sade.
Binnenkort een paar vraagjes aan Sharon maar voor now kan je haar werk op haar Tumblr bekijken. Look out!
Woensdag was de kick-off van het electronische muziek festival 5 Days Off. Zalvar en ik waren in de Paradiso om een avondje te spacen op moeilijke beats van the likes of Nosaj Thing, Floating Points, Four Tet, Flying Lotus en anderen. Het was echt iets te druk maar de muziek was on point en het was gezellig.
Qua foto’s hebben we ons wat meer op de artiesten proberen te focussen, ietsje anders dan je gewend bent dus. Na de jump!
Vanaf nu elke week vijf tracks om je weekend mee te beginnen. Viddy Friday is eigenlijk gewoon een excuus om wat vergeten classics, dope video’s en oldskool goodies te droppen. Ik weet niet of de viddy’s een soort onderling verband moeten hebben of op een andere manier met iets of iemand verbonden moeten zijn maar we’ll figure out right?
De laatste dagen lijkt de koudste en smerigste winter in tijden slow but steady plaats te maken voor de oh zo welkome voorjaarszon. Nog even en de winterjas kan eindelijk de kast in, en de zomer garderobe de kast uit. Hoog op mijn lijstje favoriete spring items staat deze jas van Engels merkje Baracuta, precies goed voor die dagen die hangen tussen te koud en te warm.
Het geldt als de OG versie van dit soort korte modellen met schuine zakken zoals gedaan door onder meer Polo en Supreme. Ontworpen in 1937 is de jas door de jaren heen uitgegroeid tot Britse ‘classic’, populair bij de sharp-dressed Mods en de latere Ska beweging maar ook een favoriet van peoples als Elvis Presley, The Clash en Pete Doherty.
Het merk is naar mijn weten helaas vooralsnog niet in Nederland verkrijgbaar, tot die tijd scoor je een cheap vintage exemplaar op eBay of moet je net als ik geluk hebben en er een tegen het lijf lopen in een tweedehands zaakje.
SWURDIN is een idee, een mindstate. Het is de balans tussen stijlvol en rauw. Op Swurdin.nl schrijft Rory samen met wisselende gastauteurs over muziek, stijl, cultuur en communicatie. swurdin@gmail.com
