Een foto van Fressco zegt ongeveer niets over de hardheid van een feestje. Die man gaat overal los. Bovendien was hij met Occy lekker bezig om zelf de zaal te murderen. OJ Symstem draaide wat mij betreft het lekkerste tijdens VG6, de zesde in een reeks van beruchte Vage Gasten feestjes.
Het was ondanks de minpuntjes (om drie uur stoppen is kut, bandje duurde te lang) een classic. Iedereen had er zin in, de muziek was tof en om Alvar even te quoten: “ey maaan shitload of hawties.” Word.
Op een no shit, sherlock kinda vibe ga ik je nu vertellen dat er een ernstige connectie bestaat tussen skateboarding en creativiteit. De mensen van Wieden+Kennedy hadden dit ook een beetje door en maakte er een paar filmpjes over als een soort opvolger slash extension van dat Beautiful Losers dingetje (aanrader).
Ze praten met mensen als dat ventje van Obey, Andy Jenkins van Girl Skateboarding, Larry Clark, Ray Barbee en alltime hero Harmony Korine. Ze vertellen dat skateboarden een prima manier was om likeminded mensen te leren kennen, projectjes op te zetten en from scratch je creativiteit de vrije loop te laten, DIY. Ook helpt skateboarden je met dingen als discipline opbouwen en hard voor jezelf zijn (misschien moet ik ook maar weer gaan skateboarden). Interesting!
Dit is dan weer eens een mooi voorbeeldje dat creativiteit en met de juiste likeminded mensen ervaringen opbouwen evenveel een road to succes is als braaf op school je sommetjes maken. Iets waar ik sterk in geloof (hoewel sommetjes maken ook wel een manier is).
Hiphop is inmiddels al te vaak dood verklaard om vervolgens gered te worden door the next hype rapper. Een beetje onzinnig, er is en blijft altijd relevante hiphop gemaakt worden. Vernieuwing ligt namelijk in de aard van de cultuur zelf.
Als je er met een open visie in staat kom je echt wel toffe muziek tegen. Met die visie hebben de boys van Somanyshrimp een ‘Best Of 2009′ mixtape samengesteld. Ze hebben wat verder gekeken dan alleen de usual suspects en dat is een goed ding. Hiphop is niet dood en deze mixtape is daar een alleraardigst voorbeeld van:
De zomer lijkt met dit weer nog best heel ver weg, toch kan het nooit kwaad om op tijd na te denken over je aan te schaffen zomeritems. Er is niets dat meer zomer roept dan een goed uitziend stukje zonnebril. Nu onder meer de Aviators en de Wayfarers toch wel een beetje played out raken en de verdere collectie Ray-Ban klassiekers op begint te drogen lijkt de tijd daar voor een ander iconisch merk.
Hierboven, prijkend op de neus van Steve McQueen, zie je een bril van het classy Italiaanse merk Persol, modelletje nummer 714. Samen met z’n non-opvouwbare broertje 649 is dit een goed uitziende klassieke look als alternatief op de veel geziene key pieces uit de Ray-Ban stal. De meeste sophisticated opticiens zullen het merk voeren en als je geluk hebt ook nog de extra toffe maar ‘limited’ versie met blauwe lenzen.
De still komt trouwens uit de originele ’68 versie van the Thomas Crown Affair. Een film die je niet hoeft te kijken voor iets als een spannend en goed verteld verhaal maar wel voor de ingenieuze cutscenes, de chemie tussen de twee hoofdrolspelers en vooral voor de buitengewoon stijlvolle outfits en decors.
The Merchants Of Cool is een docu uit 2001 over coolhunting. Basicly is dit een vorm van trendwatching waarbij je kijkt wat cool is onder een bepaalde groep voorlopende jongeren. ‘Cool’ verkoop je vervolgens aan hele grote, enge bedrijven die de trends immiteren en weer terug verkopen aan jongeren. Hierdoor wordt wat eerst cool, rauw en underground was mainstream waardoor het opeens niet meer echt cool is. De coolhunters moeten dus op zoek naar the next big thing. “It kills what it finds” aldus Deedee Gordon van coolhunting agency Looklook. Door ahead of the curve te te zijn blijft je merk relevant onder jongeren en behaal je je jaarcijfers.
Nou klinkt dit gelijk heel negatief, dat is het natuurlijk niet echt. Marketing = kijken wat de consumentenbehoeftes zijn om daar vervolgens op in te spelen. Dat geld voor een Mona yoghurtje maar ook voor de H&M collectie of een Nike campagne. Niet iedereen kan het altijd maar snappen en dan kom je met gedegen onderzoek naar de kids die het wel snappen een stuk verder.
De documentaire geeft echter een paar voorbeelden waarin de big five mediabedrijven vooral via MTV ‘cool’ een beetje tegen jongeren gebruiken. Door bepaalde mannelijke en vrouwelijke stereotypes in elk programmaformat te herhalen krijg je door de hele dag MTV kijken (in 2001 dus he) een verdraaid beeld van de wereld. Een wereld waarin jongens allemaal een Johnny Knoxville zetten en zich luidruchtig en lomp gedragen en waarin meisjes Britney doen, sletterig dansen en één zijn met hun te vroeg ontdekte seksualiteit. Tsjaa…
Ik vond het vooral tof hoe er aan de hand van de dingen waarmee ik ook ben opgegroeid (ik was toen 15 ofzo) een beeld wordt geschetst van hoe de media werkt. Let op: dit is voor de Web 2.0 revolutie en 2 jaar voor de doorbraak van 50 Cent en de hele negatieve invloed van hiphop discussie. Toen keken kids nog gewoon televisie.
De docu laat zien dat zelfs de meest rauwe culturen door de mainstream media gecultiveerd kunnen worden. Alles kan van een businessplan worden voorzien. Groei betekent heel vaak een belangenverschuiving, ook voor artiesten. Credibility is leuk maar geld is nog altijd een stukje leuker. Best wel iets om over na te denken.
Een scherpe observatie kan een prima uitgangspunt zijn voor een kledinglijn:
“Lower East Side style of the ’70s and Lower East Side style of today look almost the same, people never stray from the basics.”
Via Rassion kwam ik een filmpje tegen over kids die op leuke anekdotes over hun leven vertellen. Het filmpje is nu geschoten maar heeft die 70’s vibe. Eigenlijk is het een soort lookbook voor Sophomore’s nieuwe collectie. Een leuk idee en nog goed uitgewerkt ook.
Het merkje zelf is ook best wel live. Basics in de stijl van Appy maar met wat softere kleuren en zachtere stoffen. Love it. Sophomore kan je hier allemaal kopen. Ik denk dat Europa Amsterdam ook wel een verkooppuntje verdient eerlijk.
Dussuuh.. zaterdag was er weer een editie van Trash & Treasures in de Club Up en De Kring. Je weet, die rommelmarkt slash get to gether van mensen die geinteresseerd zijn in elkaars trash of treasures kopen. Modemeisjes, retrokids, hipsterbiertjes, Club Zonder Filter, beginnende merkjes en Amsterdams finest ironische plaatjesdraaiers (en ook gewoon wat dj’s die erop zitten) waren aanwezig.
Daarna waren we nog even bij Ninjasonik en Spank Rock in de Paradiso. All and all vooral leuk om Ninjasonik een keertje live te zien. Boys kunnen het.
Wil je een echt succesvol blog runnen dan moet je je eigenlijk maar op één onderwerp storten. Heb je dan ook nog eens visie, kennis en doorzettingsvermogen en ben je bereid je ziel, zaligheid en nachtrust erin te steken dan ben je hard op weg een authoriteit binnen je niche te worden. Fontanel is met zekerheid de nummer één als het over design gaat. Een onmogelijk slicke site is dan ook echt geen overbodige luxe. Check vooral de specials even en hoe 2018 die opmaak is. Nice busy boys!
Dit is een heel tof shirt. Pendleton is een merk waarmee je prima cowboytje kunt spelen en nu een soort fashionish ding is door die hele authenticity movement. Voor Opening Ceremony maakte Pendleton dit patchwork shirt met al hun klassieke ruiten en tartans erin verwerkt. Crazy!
Kan kon je hier kopen, maar ze hebben alleen nog een XS. Via Selectism.
SWURDIN is een idee, een mindstate. Het is de balans tussen stijlvol en rauw. Op Swurdin.nl schrijft Rory samen met wisselende gastauteurs over muziek, stijl, cultuur en communicatie. swurdin@gmail.com
